۶۰ - شعر "علی ای همای رحمت" و خواب آیت الله العظمی مرعشی نجفی

علی ای همای رحمت

علی ای همای رحمت تو چه آیتی خدا را ..... که به ماسوا فکندی همه سایه‌ی هما را

دل اگر خداشناسی همه در رخ علی بین ..... به علی شناختم به خدا قسم خدا را

                               به خدا که در دو عالم اثر از فنا نما ند   

                               چو علی گرفته باشد سر چشمه‌ی بقا را

مگر ای سحاب رحمت تو بباری ارنه دوزخ ..... به شرار قهر سوزد همه جان ماسوا را

برو ای گدای مسکین در خانه‌ی علی زن ..... که نگین پادشاهی دهد از کرم گدا را

                               بجز از علی که گوید به پسر که قاتل من

                               چو اسیر تست اکنون به اسیر کن مدارا

بجز از علی که آرد پسری ابوالعجائب ..... که علم کند به عالم شهدای کربلا را

چو به دوست عهد بندد ز میان پاکبازان ..... چو علی که میتواند که بسر برد وفا را

                               نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت

                               متحیرم   چه نامم شه ملک    لافتی را
بدو چشم خون فشانم ها له ای نسیم رحمت ..... که ز کوی او غباری به من آر توتیا را

به امید آن که شاید برسد به خاک پایت ..... چه پیامها سپردم همه سوز دل صبا را
                               چو تویی قضای گردان به دعای مستمندان

                               که ز جان ما  بگردان  ره آفت قضا را
چه زنم چونای هردم ز نوای شوق او دم ..... که لسان غیب خوشتر بنوازد این نوا را

همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی ..... به پیام آشنائی    بنوازد ، آشنا را

                               ز نوای مرغ یا حق    بشنو   که در دل شب

                               غم دل به دوست گفتن چه خوشست شهریارا

 

شهريار

 

و اما خواب آیت الله العظمی مرعشی نجفی  و شعر  "علی ای همای رحمت"  شهریار

 

"شهریار شعرت را بخوان ! "

 

از مرحوم آیت الله العظمی مرعشی نجفی نقل شده است : شبی توسلی پیدا كردم تا یكی از اولیای خدا را در خواب ببینم . آن شب در عالم خواب ، دیدم كه در زاویه مسجد كوفه نشسته ام و مولا امیرالمؤمنین  با جمعی حضور دارند. حضرت فرمودند : شاعران اهل بیت را بیاورید . دیدم چند تن از شاعران عرب را آوردند . فرمودند: شاعران فارسی زبان را نیز بیاورید ؛ آن گاه محتشم و چند تن از شاعران فارسی زبان آمدند .

مولا فرمودند: شهریار ما كجاست ؟

 شهریار آمد ، حضرت خطاب به شهریار فرمودند:

شهریار شعرت را بخوان !

و شهریار این شعر را خواند: 

علی ای همای رحمت تو چه آیتی خدارا                     . . . . . . . . . . . . . . . .

ایشان فرمودند : وقتی شعر شهریار تمام شد ، از خواب بیدار شدم. چون من شهریار را ندیده بودم، فردای آن روز پرسیدم كه شهریار  كیست؟

 گفتند : شاعری است كه در تبریز زندگی می كند

گفتم : از جانب من اورا دعوت كنید كه به قم نزد من بیاید . چند روز بعد ساعت شش صبح شهریار به خانه آیت الله می رسد خادم از او نامش را می پرسد  میگوید من  سید محمد بهجت تبریزی مشهور به شهریار از تبریز آمد ه ام پس از کمی تعلل خدام او را می پذیرند ؛ آیت الله پس از دیدن شهریار  می گویند این همان كسی است كه من او را در خواب در حضور حضرت امیر ( ع ) دیده ام .

آیت الله می پرسند : این شعر (( علی ای همای رحمت )) را كِی ساخته ای ؟

شهریار با حالت تعجب سؤال می كنند كه شما از كجا خبر دارید ! كه من این شعر را ساخته ام ؟

 چون من نه این شعر را به كسی داده ام و نه درباره آن با كسی صحبت كرده ام . ولی من فلان شب

 این شعر را ساخته ام و همان طور كه قبلا عرض كردم، تا كنون كسی را در جریان سرودن این شعر

قرار نداده ام !

آنگاه آیت الله سری تکان می دهد ومی گو ید می دانم ولی تو ای:"شهریار شعرت را بخوان !"

و او متحیر و حیران می خواند :

                                 علی ای همای رحمت تو چه آیتی خدارا. . . . .                        

 

منبع:

  جزوه " فرازهایی از وصیتنامه الهی-اخلاقی آیت الله العظمی مرعشی نجفی"

صفحهً 50 تا 53

ناشر: كتابخانه معظم له- قم/ چاپ یازدهم ، ویرایش چهارم

/ 0 نظر / 21 بازدید